Όταν σταμάτησα να περιμένω τη σωστή ευκαιρία

Για χρόνια πίστευα ότι, για να κάνω το επόμενο επαγγελματικό βήμα, έπρεπε πρώτα να εμφανιστεί η σωστή ευκαιρία. Ότι κάποια στιγμή θα φανεί μπροστά μου κάτι ξεκάθαρο, έτοιμο, ασφαλές — και τότε θα μπορώ να προχωρήσω.

 

“Ο δρόμος που ακολούθησα δεν υπήρχε έτοιμος για να τον επιλέξω. Άρχισε να υπάρχει όταν αποφάσισα να τον δημιουργήσω.”

Αν με ρωτούσε κανείς ποια ήταν η πιο σημαντική επαγγελματική απόφαση που έχω πάρει, ίσως θα περίμενε να αναφερθώ στη στιγμή που άφησα πίσω μια μακροχρόνια καριέρα στον εταιρικό χώρο. Κοιτάζοντας πίσω, όμως, η πραγματική αλλαγή είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Πολύ πριν ξέρω ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα.

Μια διαδρομή που με διαμόρφωσε

Για περισσότερα από 17 χρόνια εργάστηκα σε μεγάλους οργανισμούς, σε διαφορετικούς ρόλους και με όλο και μεγαλύτερες ευθύνες. Ήταν χρόνια με προκλήσεις, εμπειρίες, ανθρώπους που με επηρέασαν βαθιά και στιγμές για τις οποίες νιώθω περήφανη. Ήταν επίσης μια διαδρομή στην οποία είχα επενδύσει σημαντικό κομμάτι της ζωής και της ενέργειάς μου — και η οποία συνοδευόταν από εξέλιξη, αναγνώριση και κοινωνική αποδοχή.

Κάποια στιγμή, όμως, άρχισε να γίνεται πιο έντονη μέσα μου η αίσθηση ότι δεν ήθελα απλώς το επόμενο βήμα μέσα στην ίδια πορεία. Ήξερα όλο και πιο καθαρά τι δεν ήθελα, χωρίς ακόμη να μπορώ να περιγράψω τι ακριβώς ήθελα στη θέση του.

Η μετάβαση

Είχα ήδη αποφασίσει να κλείσω εκείνον τον επαγγελματικό κύκλο και είχα κάνει ουσιαστικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Κάποια στιγμή, αυτές οι κινήσεις συνάντησαν μια συγκυρία που δεν μπορούσα να έχω προβλέψει και η οποία λειτούργησε ως επιταχυντής μιας μετάβασης που είχε ήδη ξεκινήσει.

Όταν συνέβη, δεν ξεκινούσα από το μηδέν. Είχα επενδύσει σε νέες γνώσεις, είχα δουλέψει ουσιαστικά με τον εαυτό μου και είχα αρχίσει να διαμορφώνω διαφορετικά το επαγγελματικό μου μέλλον.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ένιωθα σιγουριά. Υπήρχαν φόβος και ανασφάλεια απέναντι σε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο επαγγελματικής ζωής. Για χρόνια λειτουργούσα μέσα σε ένα οργανωμένο πλαίσιο, με στόχους, προτεραιότητες, συνεργάτες και συγκεκριμένες προσδοκίες.

Τώρα έπρεπε να δημιουργήσω εγώ το πλαίσιο. Να αποφασίζω τι χρειάζεται να γίνει, να αναλαμβάνω την ευθύνη για κάθε επόμενο βήμα και να λογοδοτώ πρωτίστως στον εαυτό μου.

Ήταν μια ελευθερία που επιθυμούσα πολύ — αλλά και μια νέα πραγματικότητα στην οποία έπρεπε να μάθω να λειτουργώ.

Η επαφή με το coaching

Μέσα από τον εταιρικό μου ρόλο είχα ήδη γνωρίσει το coaching. Αποφάσισα να το σπουδάσω, αρχικά για να εξελιχθώ ως manager και να υποστηρίζω πιο ουσιαστικά τους ανθρώπους της ομάδας μου.

Παράλληλα, μπήκα και η ίδια στη θέση της coachee.

Αυτή η διαδικασία άρχισε να ξεκαθαρίζει κάτι πιο ουσιαστικό: την ανάγκη για μεγαλύτερη ευθυγράμμιση ανάμεσα στην καθημερινότητά μου, στον τρόπο που ήθελα να εργάζομαι και στη ζωή που ήθελα να διαμορφώσω.

Και μαζί με αυτό, άρχισα να αμφισβητώ μια πεποίθηση που μέχρι τότε θεωρούσα δεδομένη: ότι έπρεπε πρώτα να εμφανιστεί η σωστή ευκαιρία για να κάνω το επόμενο βήμα.

Όταν κατάλαβα ότι η ευκαιρία δεν θα εμφανιστεί έτοιμη, σταδιακά συνειδητοποίησα ότι η ευκαιρία που περίμενα ίσως να μην υπήρχε. Ότι δεν θα ερχόταν κάποια στιγμή «απ' έξω» για να μου δείξει τον δρόμο. Μπορούσα όμως να αρχίσω να δημιουργώ τις συνθήκες για να υπάρξει.

Την ίδια περίοδο συνέβαιναν σημαντικές αλλαγές και στην προσωπική μου ζωή. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια βρέθηκα σε μια απόσταση από την επαγγελματική πραγματικότητα που γνώριζα — και αυτή η απόσταση αποδείχθηκε πολύτιμη. Με βοήθησε να δω πιο καθαρά τι ήθελα να κρατήσω μαζί μου και τι όχι.

Τι κρατώ σήμερα

Όταν το σκέφτομαι τώρα, δεν βλέπω μία μεγάλη απόφαση που άλλαξε τα πάντα. Βλέπω μια σειρά από μικρότερα βήματα, σκέψεις, αμφισβητήσεις και επιλογές που σταδιακά διαμόρφωσαν μια νέα πορεία.

Ίσως γι' αυτό σήμερα με ενδιαφέρει τόσο η ανάπτυξη των ανθρώπων, οι αποφάσεις που καλούνται να πάρουν και οι μεταβάσεις που χρειάζεται να διαχειριστούν. Όσα έχω ζήσει και μάθει έχουν γίνει αναπόφευκτα μέρος του τρόπου με τον οποίο εργάζομαι. Και αυτό που κρατώ περισσότερο είναι ότι δεν χρειάστηκε να γνωρίζω από την αρχή πού θα καταλήξω. Χρειάστηκε να αρχίσω να κινούμαι προς αυτό που είχε περισσότερο νόημα για μένα. Ο δρόμος που ακολούθησα δεν υπήρχε έτοιμος για να τον επιλέξω. Άρχισε να υπάρχει όταν αποφάσισα να τον δημιουργήσω.

Αν αισθάνεσαι την ανάγκη να διερευνήσουμε μαζί αυτή τη μετάβαση, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου.